دولت مرد مردم دوست

هفته دولت است و یادبود بزرگی های دولت مردان مردم دوست انقلاب؛شهیدان غایب و بازماندگان حاضر که سلوکشان میراث معنوی انقلاب ما و سند موثق آن ارزش های والایی است که خونهای پاک نثارش شده است .

یاد باد آن دولت مرد مردم دوست که می گفت"ادب مرد به ز دولت اوست" نخست وزیری هم داشتیم که نگاهش به مردم ابزاری و سوداگرانه نبود.بیزار از امتیاز و اختصاص برای خود و اطرافیان و مصر به زندگی مشبه به طبقه محرومان.اشرافیت گریز و در عین حال وارسته از روی و ریا.زجر می کشید وقتی تکاثر و فزون خواهی صاحب قدرتی را می دید و نهیب می زد وقتی سفره مردم به کوچک شدن تهدید می شد.مسئولیت پذیرفتن در جمهوری اسلامی را مرادف با اعراض از زخارف دنیا و دست شستن از قدرت برای کسب ثروت می دانست و می گفت به صحنه امدن کسی که امادگی این ایثار را ندارد مفسده دارد.با همه وجود مردم را دوست داشت.این حس در یک قاب کوچک از قول یکی از همراهان او تصویر می شود"روز 13 خرداد اول سالگرد امام خمینی در گرمای گزنده ان سال ،ماشین کولر داری اماده کردیم تا به مرقد برویم.وقتی مهندس بیرون امد و ماشین را دید در گوش من و بدون اینکه دیگران بفهمند گفت دلم نمی اید در شرایطی که مردم سختی به جان می خرند و از راههای دور و نزدیک به عشق امام پیاده و با صعوبت می ایند من بفکر خنکی مسیر خود باشم.بگذارید با پیکان خودم بروم"؛همیشه خود را در برابر ایثار گران ،خانواده شهدا و بلکه همه مردم ناچیز می دانست و از منت گذاری سر مردم و تملق و بزرگ گویی در قبال شهروندان نه فقط بدش می امد بلکه متاثر می شد. باور دارم کسی که مهر مردم و نظام و ارزشها را در دل دارد و بذر صدق و صفا و صبر و گذشت در نهادش کاشته،نه نسخه فتنه و خیانت که نماد شرف و نجابت است و امید که بزرگترهای انقلاب الگوی رفق و سلم و همبستگی برای ما نسل پسا انقلاب باشند و با استخلاص ایشان از حصر طاقت سوز،سرمایه اشتی و دوستی برای فردای ایران خجسته باشد.